จากคราฟท์เบียร์สู่อัลตร้าเทรลฟินิชเชอร์

ไล่เรียงดู Activity log ในเฟสบุ๊คส่วนตัวของผมช่วงเดือนนี้ของปีที่แล้ว เห็นได้ว่ายังคงหมกหมุ่นอยู่ในกระแสของ เบียร์ทางเลือก (คราฟท์เบียร์) และ เรื่องราวต่างๆที่เกี่ยวข้องกับเบียร์อยู่เลยยย…. เกือบ1 ปีผ่านไป อะไรทำให้เรามายืนอยู่หลังเส้นสตาร์ทไลน์ของงานวิ่งเทรลในระยะอัลตร้า ที่มากกว่ามาราธอนได้นะ…. คิดในแง่ไหนมันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้… แต่ช่างมันเถอะมาถึงจุดนี้มันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว… เวลา ตี 5 ตรงตามเวลานัดหมายของผู้จัด ผมวิ่งเหยาะออกตัวไปพร้อมเสียงสัญญาณปล่อยตัว รั้งท้ายกลุ่มนักวิ่งเทรลระยะ 50km. ท่านอื่น พร้อมกับเป้าหมายส่วนตัวที่จะเข้าเส้นชัยให้ได้ก่อนเวลาตัดตัวที่ 12 ชม. มันคงเป็นการวิ่งที่ยาวนานที่สุดในชีวิต เลยนะเนี่ย…. ปฐมบท……The turning point.       ชีวิตการวิ่งของผมเริ่มขึ้นง่ายๆ ด้วยการชักชวนโดยเพื่อนสนิทให้มาวิ่งเพื่อลดน้ำหนัก โดยที่ช่วงนั้นผมบวม อืด จากการ  ตลุยชิมเบียร์ทั้งไทย/เทศ ตลอดช่วงปี 2017 กินดึก นอนเช้าของอีกวัน ร่างพัง น้ำหนักขึ้นผิดปกติ จากเดิมอยู่ที่ ราวๆ 81-83 Kg. ไปอยู่ที่ 89-90kg. การแบกน้ำหนักขนาด 0.9 ตัน เป็นปัญหาในชีวิตประจำอยู่บ้าง ทั้งเรื่องภาพลักษณ์ภายนอก และอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด […]

บันทึกเรื่องราวการวิ่งเทรล 50 กม. แรกในชีวิต

ระยะนี้เป็นระยะที่ไกลที่สุดเท่าที่ผมเคยวิ่งมา เป็นระยะมาราธอนที่เคยผ่านมันมาครั้งเดียวที่จอมบึง เมื่อต้นปี ถ้าผ่านตรงนี้ไปก็หมายความว่าผมจะทำลายสถิติของตัวเอง ตอนนี้ผมทั้งดีใจและสับสน 42 กิโลเมตรแล้ว เรี่ยวแรงทั้งหมดเริ่มหดหายจนแทบจะไม่เหลือ เท้าพองจนระบม ข้อเท้ากับฝ่าเท้าปวดจนแค่เดินก็ยังลำบาก